Talent Portion


Kung nadadaan lang sa talent portion ang pag-ibig, napanalunan na sana kita.

Simplehan ko muna, isa o dalawang kanta sa videoke. Walang hugot, puro positive vibes na magha-highlight ng aking vocal range at wide repertoire. Chill lang ba. Pero mapapatingin ka at mapapasabing, “Sino yun? Ganda ng boses a.” Simula pa lang yan.

Nung bata ako, matindi ako sa Hula Hoop, pero di ko na kaya ngayon eh. Sayang, liit ng bewang ko nun. So erase, erase. Hindi ako lalaban sa siguradong ikatatalo ko.

Ganto na lang, para mukhang official, invite kita sa event na ako ang: 1) nag-organize, and/or 2) nag-emcee. Ibang level ako mag-events organizer, parang orchestra yan pag nag-conduct ako on the actual day. Bilang emcee naman dumaan na ako mula sa barangay hall hanggang sa hotel grand ballroom, at kaya ko magdala ng Class A to D na audience.

Pwede mo rin ako i-add sa Instagram kung saan ang aking attempts na maging photog at foodie ay (FAIL) nakaka-garner ng ilang hearts. Pinupusuan ng friends ko ba. Influencer din ako ng mga sampung tao, huwag ismolin.

Kaya kitang sulatan ng love letters everyday. Bukod sa (ahem) maganda raw ang handwriting ko, e core gift ko ang pagsusulat feeling ko. Poetry o prose. English o Taglish. Hmm core gift agad agad? May iba pa akong alas. You ain’t seen nothin’ yet.

Kaya ko rin magluto, meron akong signature dishes na nire-request ng mga tao. Totoo bang the way to a man’s heart is through his stomach? Parang nag-bake na ako noong araw, hindi tumalab. Wala kasi akong access sa gayuma. Padalhan kaya kita ng food minsan, baka isipin mo Fatal Attraction na ito. Wala ka namang pet rabbit diba.

Pwede ako mag-train ng choir na ala-Madrigals o Bukas Palad o Hangad, kakantahan ka ng favorite songs mo in 4 voices. Grade school pa lang ako ilang songfest, choralfest, carolfest, at caroling na ang binuo ko. Hanggang nagtatrabaho na ako, nagtuturo pa rin ako ng wedding choir ng barkada. (Let’s not go to weddings, nagawa ko na kasi lahat ng parts except ninong, pari, ring bearer, groom, at  bride!) Madaan ka kaya dito? Sa Valentine’s Day padalhan kita ng singing telegram? Baduy? Bihira kaya ang personally arranged choir na may dalang freshly-baked brownies.

Pag pumayag ka, attempt ko rin to go dancing with you. Next level na ‘toh. Kaso nahihirapan ako sa ballroom dancing, hindi raw ako marunong sumunod. So hanggang ’80s dance moves lang ako at konting hiphop on the dancefloor. Baka hindi mo sila kilala, pero ako ang tinatawag na other half ng Aldeguer Sisters noon. Panoorin mo kaya ako, or sabayan?

Kanta na lang ulit, pag nakainom na. Medyo mas tumataas ang abot ko pag naka-brandy na. Kaso in vino, veritas. Baka makantahan kita from the heart. Mahalata mong crush kita. Nakakahiya yata.

Punta na lang tayo sa Piano Bar. Tutugtugan kita. Kaso, limited ako to classical music talaga, at yun lang mga inaral ko hangggang college na piyesa… May pa-ilan ilang pop songs ako pero IntroGirl ang peg. Malamang makatulog ka, unless by some miracle, you appreciate Beethoven and Mozart, in which case, tama ako na hindi tayo hayop, hindi tayo tao, alam mo kung ano tayo? BAGAY TAYO.

Oh em gee kung sa ilang ulit nating pagde-date hindi ka pa na-charm sa aking wit, ewan ko na lang. Tawang tawa nga ako sa sarili ko minsan eh.

Pwede rin combination pala. Kantahan kita habang nagpa-piano (may 3 akong alam na kanta na kaya kong tugtugin kasabay, kaya wag ka nang mag-request). Pwede akong sumulat ng kanta gamit ang aking so-called wit, or article, essay, kahit research paper. Pampahila ko ng grade nung estudyante ako ang pagsusulat. Ito na ang magdadala sa akin sa tagumpay.

Ay bago ko makalimutan, meron akong pinaka secret at hidden talent, na feeling ko rare. Ito ay ang maging Best Friend ng Crush Ko, na offshoot ng talent ko of making great friends. Parang kahit anong pagpapa-cute or damoves gawin ko, pag nakasama or nakausap na ako madalas ni Crush, may nababasa sigurong invisible sign sa forehead ko na nagsasabing “Huwag Ako”, or, sa takot ko sa commitment, rejection, at failure, masyado akong pa-safe na ang dating tuloy hindi ako romantically interested at all.

Kahit na ako na ang posibleng most passionate creature on earth. Yan ang dichotomy ng buhay ko. Mas mahal ko, mas  bine-best friend ako. Yung isa tumagal ng ilang dekada (maaga ako nagsimula).

Pero balita ko naman, may iba kang gusto. Na kahit anong gawin ko, kahit kumanta ako ng Rewrite the Stars habang nag-Cirque de Soleil mala-Zendaya, mag-perfect ng breast stroke in a slimming swimsuit, manalo ulit ng journalism contest, makapagpasaya ng maraming bahay pag caroling time sa Pasko, hindi ka pa rin titingin sa akin.

Dami kong alam ‘no? Yan natutunan ko e. Hindi nakakain ang talent. Hindi rin ito nagagamit para maging crush ka ng crush mo, o mahalin ka ng mahal mo.

Sana pasayahin ako ng talents ko pag naalala ko yung katotohanan, na hindi tayo. Never magiging tayo. Sana matawa na lang ako ng sarili kong wit, maaliw sa sarili kong kanta, mapagod sa sarili kong sayaw, mabusog sa sarili kong luto.

Sana wag ko nang lokohin ang sarili ko. Buti na lang marami akong friends at best friends na nasasalo ako tuwing may ganto.

Tuwing talo ako.

 

Advertisements

Heart Wreck


Writing this directly through WordPress before the phrase and its meaning escapes me.

This is my heart version of a train wreck. I am watching an unavoidable collision knowing that it would lead to an absolute disaster. Yet I cannot help it. I may be able to stop it but surprisingly, I am the one driving the train.

The Merriam-Webster online dictionary states:

Definition of train wreck
1 : a violent and destructive crash involving a train
2 : an utter disaster or mess : a disastrous calamity or source of trouble

My life is on slow motion heart wreck. A friend says I could control the impact of the collision or avoid it altogether. But this heart has a mind of its own. It defies reason. It’s as if… it wants to implode.

As I watch the other train approaching, I wonder if the driver is aware of where his train is going, and its effect on me. Did his train go out of control too? Did he want to see where this was going also? Or was he distracted by other concerns, the life he was living outside of his train-driving existence?

I will not go completely mad. I saw this coming.

Pretend Lovers


I want you to unwrap me;
I want to see your eyes smile
As you discover everything that was too much, or too little, for the others
And say I am exciting, I am yours, I am worth it.

I don’t want you to know me;
I don’t want you to see my darkness, my pain, the monsters I hide.
Stop, don’t come any closer, don’t become one of them,
Let’s stay away from each other.

Be a stranger to me, as I am to you.
Be a mystery to me, as I wish I were to you.
Look at me as if I am a perfect, new me.
Don’t say anything. Don’t ruin it.

This time is not ours.
I borrow your scent, and drink from the thought of you
But this is me, and I cannot live off of this.
A voice in me relentlessly whispers, chastises, condemns.

I’ll quit while there is still some memory to smile about,
Before you tire of my whimpering,
Before my conscience starts winning,
Before my shine is dulled and I blow my cover.

The Struggle/ Istorbo Ka


The pen is back.

The pen is back.

The Girl Who Got Bitten By A Red Ant


There was a Girl not very tall, not very pretty, not very slim, who walked in a field of Grass and got bitten by a very red Ant. She was angry at the Ant for biting her, but she knew the Ant was not angry at her. It was just being an Ant.

The Girl wanted to be just that too, a Girl. And she contemplated on that while staring at the blades of Grass: how to be a Girl, before it was too late. She somehow felt Time was not on her side.

A gentle Breeze came to her corner of the Field, and whispered to her, It’s not just any girl you have to be. You have to be yourself.

Myself, you say? But what does that mean? I am not very tall. I am not very pretty. I am not very slim.

The Breeze touched her face and her hair. Who said those things matter?  I know you can sing. And that means everything.

Who told you that? There was no answer, for the gentle Breeze had left. A strong Wind had taken its place. It blew Flowers onto her lap, for the Girl was now sitting down. The Flowers blended with her dress, and she suddenly had Colors. Red and blue, white and green. She liked her pretty dress now. It was no longer plain. She whispered a thanks to the Wind, for its gift of Flowers.

The Wind blew Leaves all over the Field as well, and the Girl stood up. She stepped on them, listening to the strong crunch of the dry Leaves under her leather sandals. She crushed every voice that had ever said that she was not very tall, and she was not very pretty, and she was not very slim.  She shouted at the memory of the hands that had touched her not very slim body, and the eyes that had mocked her. She hopped and skipped, and then she started to dance.

She looked up. The Sun was hiding behind the Clouds. It told her, It is about to rain. Take cover under a Tree. And sing to me. I will come back when I hear your song.

So while the girl was standing, wearing her flower-printed dress, in a field of green Grass, dried Leaves, and Wildflowers, the Rain began to pour. Softly at first, touching her hair, caressing her arms, poking her feet. She embraced the Rain with her wide open arms. But the Rain grew stronger, and each drop started to hurt her skin, like needles, only she was not bleeding. She knew the Rain was not angry at her, but was just being Rain. It also washed the Flowers from her dress, which had begun to cling to her body. She remembered to run for cover.

She found an old Tree with a great big trunk. She sat on it, and the Tree’s leafy branches protected her from the rain. The tree told her, The rain was just playing with you. Did you have fun?

The Girl said, So that was me, having fun. It was all new to her. And then she laughed, like she had never laughed before. She hugged the tree, thanking it for the gift of shade and wisdom. The Rain slowed down, about to say goodbye. The Girl sang.

How wonderful your touch, how happy you’ve made me

Thank you so much, rain and wind, breeze and tree.

I have been sleeping all these years, you see.

I am awake now, and almost, almost free.

The Sun heard the Girl’s song and shone its brightest, piercing through clouds, branches and leaves, until its rays touched the Girl. Why do you say you are almost free? It is time now.

The Girl looked, and her clothes, her hair, and her skin were all dry. She smiled at the Sun. Her dress turned to the color of her cheeks. She remembered a time of Tears and Nightmares, but they could no longer hurt her. She started to walk, to hop, to skip, and to dance again.

She said goodbye to the green Field, the blades of Grass, and the pretty wildflowers.

I will sing about you, she said.  Thank you, dear Friends.

P1100639

Changed My Mind About Defying 40


I have changed my mind. I’m not throwing a concert-party when I turn forty, after all.

I posted twice about my grand plans for a showcase of talents here and my own playlist here. But since then, so many things have happened that have convinced me that I do not have the amount of energy for an event of such proportions that my wild imagination invented. It was easy to conceptualize when I was in Sydney; but being back in Manila, I had to face the reality of turning 40.

My friends are really busy. My health commands my attention. I can embrace the gift of life in solitude and in simplicity. There are things to do and I have to conserve resources for what are truly important in life.

I still want to defy 40, but I guess I’ll just limit it to not looking my age. I am grateful for my genes because this healthy, Asian skin is not prone to wrinkles. So I look maybe about 26. 🙂

Definitely, there will be some food, some drinks, my real friends, and my family. That should be enough.

All right, let’s do this, July!

 

Luha at Tamis (Huling Yugto ng Housewife Series)


Ang huling kabanata sa kwento nina Sheryl at Julius. Para sa nakaraan, pakibasa po lamang ang Kwentong Housewife (Daw) sa pamamagitan ng link sa itaas.

VI.  Luha at Tamis

Magandang umaga!” bati ni Julius kay Sheryl, sabay alok ng kape na siya mismo ang nag-brew. Tutulong sanang maghanda ng almusal si Sheryl pero nakahain na ang mga yaya ng mga anak ni Joanne paglabas niya sa kuwarto.  Maaga talaga nagigising ang household pag may bata.

Huwag kaya tayo dito mag-breakfast?” tanong ni Julius.

Puyat at hindi pa masyadong gising si Sheryl, pero sulit naman ang sakit ng ulong dinaranas niya ngayon. Napalapit siya nang husto sa mga kaibigan ni Julius, at natuwa rin siya sa mas malalim na pagkakakilala niya rito dahil sa kanila.

Saan tayo pupunta?” tanong ni Sheryl, sabay tanggap sa mug ng kape na inihanda ni Julius. Nag-kiss sa kanya si Julius sa noo. “At nasaan silang lahat?

Yung mga hindi talaga tagarito, alam mo namang unti-unting nagsiuwian na mula pagsikat ng araw. Sina Alex at Joanne, ipinasyal na ang mga bata. Nagtatatalo sila paglabas dito kung sa park o sa swimming o sa horseback riding o sa McDonald’s sila pupunta.”

Hirap talaga ng may anak,” sabi ni Sheryl. Kung siya, limang oras lang ang tulog na putol-putol pa dahil sa labas-masok ng mga roommates niya, malamang, yung mag-asawa, halos wala pa dahil sila ang hosts kagabi, pero kailangang pagbigyan ang lakad na talaga namang pinlano at inilaan para sa mga bata.

Ano, ready ka na bang umalis? O kung gusto mo light breakfast muna tayo dito, tapos magsimba tayo, tapos lunch sa Tagaytay?” Kanina pa gising si Julius at nagpaplano ng kanilang araw. Sa sala kasi nagsiksikan ang mga kalalakihan kaya walang may matinong tulog sa kanila. Ang mga misis at si Sheryl, nagkasya sa mga kwarto. Pero isa-isa na ring nagpaalam ang mga barkada dahil karamihan sa kanila, kagabi pa dapat umuwi.

Maganda yata yung almusal-simba-lunch na plano. Aabot tayo sa 10 a.m. mass, bibilisan ko lang mag-pack,” sagot ni Sheryl. Naka-shower naman na siya. Aba’y hindi siya magpapakita kay Julius ng bagong-gising look kaya siniguro niyang bago siya bumaba sa kusina ay ayos na siya.

Masarap ba ‘yung kape? Batangas brew ‘yan,” kwento ni Julius.

 

Actually parang matapang siya kesa sa usual na iniinom ko, pero tama lang ito para magising.”

Wala ka bang hangover? May Berocca rito, iniwan ni Ria para sa iyo.

Ayun, parang kailangan ko ‘yan…” bago pa makakuha ng basong may tubig si Sheryl para sa Berocca, nagawa na ito ni Julius. Pinanood nila ang tablet na mag-fizz sa tubig.

Ang thoughtful naman ni Ria. Actually, aside from Joanne, parang siya ang pinaka-makakasundo ko sa barkada mo. Although mabait naman lahat. Natuwa rin ako dun sa abogada, pinagtanggol ka.

Natuwa rin silang lahat sa iyo,” maingat na sabi ni Julius. Bigla lang siyang nag-flashback sa nangyari dati, nung nakasundo ng barkada ang dating girlfriend niyang doktora at makipag-break siya, hindi niya maintindihan bakit may opinion sila. Apektado lahat. Sana naman hindi mangyari iyon with Sheryl. Not that may  balak siyang makipag-break kay Sheryl. Ni hindi pa nga sila. Yata.

Sana nga makita ko sila ulit.” Na-conscious si Sheryl sa sagot niya kasi parang nagpapa-imbitang ewan siya sa lakad ng barkada. Pinansin na lang niya ang nakahain sa lamesa. “Grabe naman ito, parang hotel breakfast. May pancakes, may toast, may fruits, may yogurt. Pero ang pinakamasarap, yung kape!

Siyempre, guwapo ang nagtimpla eh. Pero gusto ko ng kanin. Di bale mamayang lunch na lang natin. With bulalo at tawilis!

Pag nagpupunta ang barkada ni Sheryl sa Tagaytay, palibhasa all girls dahil hindi usually isinasama ang mga asawa’t anak ng mga kaibigan niya, hindi sila sa bulalohan kumakain kundi sa mga out-of-the-way na restaurants na Western food ang inihahanda, o kaya sa mga bed-and-breakfast na may kasamang spa. Mahina siya sa kanin pero masarap sigurong panoorin kumain nang marami si Julius.

Unless gusto mo sa mga date places dito, yung may mga steak at kailangang magpa-reserve,” sabi ni Julius, na nabasa na naman ang iniisip ni Sheryl.

Hindi ah, ano’ng akala mo sakin, sosyal? Punta tayo sa bulalo restaurant na may view ng Taal volcano, na may kumakanta, ok sakin yun,” excited na sagot ni Sheryl. Kahit sa carinderia pa sila kumain ni Julius ngayong araw na ito, happy pa rin siya!

O sige, aayusin ko na ang kotse ha, ilabas mo na lang ang mga gamit mong ilo-load ko sa trunk.

What a difference a night with his friends makes. Nawala ang awkwardness, ang new-coupleness, nila. Natural lang na magplano ang isa, sumang-ayon ang isa, mag-suggest, mag-usap. Magaan at masaya ang umagang iyon.

Late sila nang konti dumating sa misa dahil dumaan pa sa park para magpaalam kina Alex at Joanne. Sa likod sila ng simbahan nakaupo. Naalala ni Sheryl na kagabi lang, nagdadrama siya sa kasal dahil sa pagsisikip ng dibdib niya sa pag-uusap nila ni Julius sa biyahe. Ngayon, wala na yung mga emote niya.

Nagsisimba si Julius. Yun na ang pogi points sa lahat ng pogi points. Ipinagdasal niya ang araw na iyon at lahat pang mga darating na araw. Hiniling niyang matuto siyang mag-dahan-dahan sa pakikipag-relate kay Julius.

Pagdating sa restaurant, nakakuha sila ng sariling kubong maganda ang view ng Taal Lake. Wala nang hiya-hiya si Sheryl, masarap nga ang bulalo at mainit na kanin at bagay sa tawilis na in-order ni Julius. Uminom pa sila ng buco juice. Kinantahan din sila ng roving singers ng restaurant. Aegis ang banat.

Mahal na Mahal Kita by Aegis

Hindi kita puwedeng iwanan

Hindi kita puwedeng pigilan

Ipaglalaban kita

Kahit hanggang kamatayan man

 

Kung mawawalaya sa iyo

Huwag kang mag-alala’t babalik ako

Para ipagpatuloy natin ang ating pag-ibig

Na aking iniwanan sa ‘yo

 

Chorus:

Mahal na mahal kita dito sa aking puso

Ikaw lang nag-iisa, o aking mahal

Mahal na mahal kita dito sa aking puso

Ikaw lang nag-iisa, o aking mahal

 

Mahalin mo lang ako nang tapat

Mamahalin din kita nang tapat

Kahit anong pagsubok dumating

Ipangako mo rin, ipaglalaban natin

Kilala mo ang Aegis?” amused na tanong ni Julius habang pinapanood si Sheryl na sumasabay sa banda.

Oo naman! May Pilipino bang hindi nakakakilala sa kanila? ‘Luha’ at ‘Basang-Basa sa Ulan,’ at oh my gosh, yung ‘Halik,’ sobrang winner yung kantang yun.

Pwede ba yung ‘Halik?’” tanong ni Julius sa lead singer ng munting bandang nakatapat sa mesa nila.

Ano?” patawang tanong ni Sheryl. Hmm sexy ang lead singer, at nakatingin si Julius, ano kaya kung buhusan nya ng mainit na sabaw ng bulalo….

Ibig kong sabihin, kung pwede nilang kantahin yung paborito mo,” sagot ni Julius na ibinaling kaagad ang tingin sabay hawak sa kamay ni Sheryl. Marunong siyang mag-shift ng eksena.

Hindi ko naman favourite yun, pang-sawi iyon eh. Wala akong ganung angst ngayon,” sabi ni Sheryl, na ayaw na bumitaw kay Julius. Kahit hindi na siya makakain at mag-sebo na ang bulalo.

Ay ano na lang po ang request niyo, ma’am?” tanong ng lead singer na naka-skinny jeans.

 

“O baka po may theme song kayo, ma’am, ser,” ang dagdag pa ng gitarista.

Isa ngang makabagbag-damdaming ‘Hawak Kamay’ diyan,” request ni Julius, sabay kindat kay Sheryl.

Hawak Kamay ni Yeng Constantino

Minsan madarama mo kay bigat ng problema

Minsan mahihirapan ka at masasabing “di ko makakaya”

Tumingin ka lang sa langit

Baka sakaling may masumpungan

Di kaya ako’y tawagin

Malalaman mong kahit kailan

 

Chorus

Hawak-kamay

Di kita iiwan sa paglakbay

Dito sa mundong walang katiyakan

Hawak-kamay

Di kita bibitawan sa paglalakbay

Sa mundo ng kawalan

 

Minsan madarama mo

Ang mundo’y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa

At ang agos ng problema’y tinatangay ka

Tumingin ka lang sa langit

Baka sakaling may masumpungan

Di kaya ako’y tawagin

Malalaman mong kahit kailan

 

Sumabay pa si Sheryl sa chorus at sa bridge siya na ang kumanta:

 

Wag mong sabihin nag-iisa ka

Laging isipin meron kang kasama

Narito ako oh, Narito ako…

 

Natuwa pati mga katabing mesa sa performance. Palakpakan ang lahat. Matapos niyang abutan ng tip, nagpakuha ng picture nila ni Sheryl si Julius sa gitarista.

Bagay po kayo, ma’am, ser, parang in-love na in-love ang aura niyo” sabi nito. Nagpasalamat ang dalawa.

Pag-alis, sabi ni Sheryl, “Ooh, malay natin may powers pala si Kuya. Nakita niya ang aura natin eh!

“Hindi masyadong kuya si Kuya,” paliwanag ni Julius. “Napansin mo ang pilantik ng daliri?

At come to think of it, malagkit nga ang tingin sa iyo,” dagdag na puna ni Sheryl, na natatawa lang. Kailangang masanay na kung si Julius ang ka-date, maraming nakatingin dito. Pwes, hanggang tingin lang naman sila.

Julius…

Yes, Sheryl?”

Paano naging ‘Hawak Kamay’ ang theme song natin?

Di naman official iyon. Nagkataon lang. May alam akong mas bagay sa atin.”

Ano?”

“’Init sa Magdamag,’ alam mo yun ‘no?”

Nonoy Zuñiga at Sharon Cuneta! At hindi bagay sa atin ‘yon!”

Ano ka, sakto kaya ‘yun sa atin. Kantahin mo nga ang chorus.”

Kung langit sa atin ay ipagkait,

Dito sa piling mo’y muling makakamit.

Walang hanggang pag-ibig na may luha at tamis,

Nasa’n ka pagsaluhan natin ang init sa magdamag.…”

Sumabay si Julius sa pagkanta, at nag-blend kaagad ang mga boses nila. Parang pinraktis na nang maraming beses. Pero mahina lang ang kanta nila at baka marinig ng mga nasa kabilang kubo.

O diba, sa sandaling pagkakakilala natin, may luha at tamis na, pero may langit din…”

Loko. Gusto ko pang makarating sa totoong langit...”

Sheryl…”

Yes, Julius?”

E kung, next week na tayo umuwi?”

Nangangarap ka nang gising?” Sumandal siya kay Julius habang nakatanaw sa bulkang Taal.

Oo tingnan mo, naplano ko na. Ang dami nating pwedeng gawin. Tomorrow, gawin natin yung Taal Volcano trek. Sa Tuesday, magpapa-spa tayo maghapon, the works! Uuy, alam kong gusto mo yun. Kasi mapapagod tayo sa trek kaya kailangan ng massage pagkatapos….”

 

“Actually gusto ko rin ng foot spa at facial…” Sumali na rin sa pangangarap si Sheryl.  Julius was gently stroking her hair while talking dreamily and staring into the “Island within a Lake on an Island within a Lake on an Island.”

“Kita mo na? I’m starting to make sense diba. Then, sa Wednesday, rent tayo ng boat sa Taal Lake Yacht Club. Sa Thursday, maghahanap tayo ng kakilalang magpapapasok sa atin sa Tagaytay Highlands, kahit overnight na tayo doon. Sa Friday ng gabi, sakay tayo sa malaking ferris wheel aka ‘Sky Eye.’  Hindi ka mukhang nagca-casino so we can skip that. Sa Saturday pwede tayong mag-day of prayer o mini-retreat. Diba? Muntik na nating maaabot ang langit nun!!!”

Dami mo namang plano.”

Gano’n talaga. Nakakapagod kayang puro trabaho lang.”

Pero Julius, may pasok tayo bukas.”

Pwede namang mag-leave!”
Agad-agad? Hindi ka naman demanding. Kailangan sa amin months in advance ang paalam lalo na kung more than 3 days na VL.”

Karapatan ng manggagagawa ang VL.”

Iga-grant naman, pero di lang pwede short notice.”

Ayaw mo yata akong kasama eh.”

Hello! Ang drama. Gusto na nga kitang papirmahin ng kontrata e.”

Ay dapat kagabi pa, nung andito si Adora, at nang ma-review muna niya. Teka, anong kontrata?”

Huminga nang malalim si Sheryl.

Yung ex ko kasi.” Tiningnan niya si Julius. Hindi naman bumitaw sa kanya. “Punung-puno ng pangarap at plano iyon. Tatanda raw kami together. Iikutin daw namin ang mundo together. E hindi pa nga tapos ng college, hindi na kami together!”

Ano’ng nangyari, bakit kayo nag-break?”

Nag-cross enroll siya sa UP Baguio isang summer. Artist e. Pagbalik ng June, may ibang girlfriend na, pero di ko pa alam, so pinagsabay kami. By September, nabuntis na niya, so nalaman ko rin. By December kasal na sila.”

Parang may nagliwanag sa isip ni Julius. “Ahh, kaya pala ayaw mo na nang paliguy-ligoy, sigurista ka na ngayon. Kaya yung listahan mo diretso sa kung ano hinahanap mo sa asawa at sinasabi mo agad na pang-housewife ka.”

Tumango si Sheryl. “Ayoko na kasi ng bolahan. First love ko yun e, high school sweethearts kami. Sabi ng lahat, bagay kami, at nadaan ako sa lakas mambola, galing manligaw. Kahit maraming ibang kaklase kong umaaligid, siya sinagot ko. Ang tiyaga-tiyaga niya noong bago pa lang kami.”

Naka-ilang boyfriend ka pa after him?”

Wala, siya yung last. Traumatic for me, e.  It was so hard to trust men after that. It took me years to get over him.”

Whoa. Ang tagal na no’n a.”

Kaya nga Julius, I’m not wired for casual dating. Siguro naman by now, I’ve made that clear.”

Crystal clear.  Hindi nga lang ako makapaniwala. Sa ganda mong yan, as in wala talagang sumunod after college?”

Merong pailan-ilang dates, pero hindi nag-work out. May officemates na laging bumubuntot pero hanggang di nagsasabi nang intensiyon, friends lang sila for me. Meron doctor, best friend ng isang kuya ko, gusto ko na sana, nag-abroad naman para mag-further studies. Hanggang napagod na akong mag-date, naging busy na ako sa work, at nahirapan na rin ang friends ko hanapan ako ng ise-setup with kasi ang pili-pili ko na raw.”

E anong sabi mo sa friends mo nung na-meet mo ako?”

Alam mo, fishing ka!” Sabi ni Sheryl sabay tayo. “Punta muna akong restroom.”

Pagbalik niya, sabi ni Julius, “May missed calls ka ulit.”

Hay, ang Mom ko, at sina Pauline. You haven’t met my friends, we have to schedule that.”

Papuntahin mo sila rito sa Tagaytay, our kingdom for a week,” sabi ni Julius sabay akbay kay Sheryl.

Uuwi tayo tonight diba, Julius?”

Iisipin ko pa. Hindi ako takot sa Tatay mo, ha kala mo ba,” pabirong hirit ni Julius. Nothing could be further from the truth.

E sa mga kuya ko? Bullies ko sila nung maliliit pa kami pero nung lumaki na ako  bumait na sila sa akin.  They wanted to pay Darwin a visit, yung ex ko, after they found out what happened. Full force, and some of them are taekwondo black belters. Kaso pinigilan sila ng Daddy. Ang sabi, buntis na ang babae, hayaan na nilang pangatawanan ni Darwin ang ginawa niya, di na nga lang siya makakalapit o tawag sa akin ever.”

How did you take it?”

Hindi ko kinaya. Nagbakasyon ako sa Tita ko sa London that Christmas. Winter kung winter. Tinapos ko lang last year ko sa UP nang parang nanaginip, then balik sa London, this time with my parents. Natakot yata silang saktan ko sarili ko, kasi sobrang depressed ako nun e.”

Sana pala sa UP ako nag-aral, o kaya nakilala kita noon pa. I could have saved you from heartache.”

Mga hirit nito! Baka ikaw ang nag-cause ng heartache. Atsaka ang layo kaya ng Mapua, feeling ko lang hindi ka magtitiyagang dumalaw nang madalas.”

Uuy, nag-research, alam kung saan ako nag-college.”

TseAng feeling mo talaga!

Lipat tayo sa Bag of Beans, kape at masarap na bread.”

Sure. Hindi ko na lang iisipin bakit mo kabisado ang Tagaytay, kung ilang girls na ang inilibot mo rito.”

Madalas ako rito for work. Minsan, sinasama ko mga kapatid ko, parents ko, tsaka pamangkin ko.”

Paglipat nila sa Bag of Beans, mas intimate na ang ambience. Naisip ni Julius na mag-confess.

I think I have to tell you something.”

Ano? Don’t tell me you’re married. Or may anak ka na…” Huwag po, huwag po naman sana, panalangin ni Sheryl.

Wala pa, that’s just your trauma talking.”

E kasi naman mga intro mo nakakakaba.”

Here goes. Naalala mo ba yung first date natin?”

Sa tingin mo makakalimutan ko yun?” Makasaysayan kaya ‘yun. Napangiti si Sheryl.

Haha. Meron ka kasing text message…”

Hindi pa tapos si Julius, natigilan na si Sheryl. Napawi ang ngiti sa mukha niya. Text message. Isa lang ang sinend niya, sa place ni Julius yun. She texted her friends. Hindi yata’t…

Na-include mo ako sa recipients,” simpleng dagdag ni Julius.

Maraming four-letter words na nagsigawan sa kalooban ni Sheryl. Buti napigilan niyang sabihin ang mga ito out loud. Oh no!!!

Nakangiti si Julius. Lumipat sa tabi ni Sheryl. Tumalikod si Sheryl, burying her face in her hands. Gusto na niyang mamatay sa hiya.

Hey, I’m still here, diba?”

Tinanggal ni Sheryl ang mga kamay niya mula sa mukha at nakuha niyang maggalit-galitan para itago ang matinding kahihiyan.

Bakit ngayon mo lang sinabi? I made a fool of myself!”

Kakakilala pa lang natin nun, paano ko naman sasabihin. Naisip ko rin, first impression lang ‘yun, lilipas din.”

Sinabi ni Sheryl sa text na iyon na nahanap na niya ang The One. Kung nabasa ni Julius iyon, dapat nagpakalayu-layo na ito sa kanya. Pero hindi naglaho si Julius. Oo nga pala, mga isang linggo lang.

Kaya pala naghintay ka ng 1 week bago tumawag ulit. Pinalipas mo ang kagagagahan ko.”

Hindi naman. I checked myself also kung ano ba intensyon ko sa iyo. Klaro kasi na pangmatagalan ka, hindi lang pampamilya, pang-sports pa.” Ang mga jokes ng dalawang ito, pang ‘80s kids talaga.

Pwede ko bang tanungin ano intensyon mo sa akin? Don’t freak out, okay?” Marahang tanong ni Sheryl. Tuwing napupunta kasi sa seryoso ang usapan, parang luha at pait ang napapala niya.

Sher, right now, ito lang masasabi ko, I’m crazy over you. I want to get to know you more. Wala akong powers para malaman, o ma-assure ka, what tomorrow brings. Except na gusto ko talagang kasama pa rin kita bukas, at sa isang bukas, at sa isa pang bukas….”

Luha. Tutulo na ang luha ni Sheryl. Naalala niya ang acting workshop na pinasukan niya dati, sabi tumingala para bumalik ang luha, tapos pagbaba ng mata, sabay ngiti. So ginawa niya ito. Effective.

Julius, what are you saying?” Nagniningning ang mga mata ni Sheryl sa hindi tumulong tears of joy.

Kung may audition, mag-au-audition ako. Kung may pila pipila ako. Kung…

Shh…” sabi ni Sheryl. “Lika nga rito,”

Lumapit pa nang husto si Julius sa kanya. Inilagay naman ni Sheryl ang chin niya sa shoulder ni Julius sabay sabing, “Selfie muna tayo.”

Ha?” Gulat na gulat si Julius.

Gusto kong maalala ang moment na ito forever and ever. Smile!” Click. “And you bet I will upload this. Out na tayo.”

So Sheryl, kung out na tayo, ibig sabihin tayo na? We are official?”

Well, kung susundin ko ang rules ko, hanggang hindi ka nagsasabi ng I Love You, at hindi kita sinasagot, hindi pa tayo.

E kung hindi natin sundin ang rules mo?

Pwede rin naman, kung bigla mo akong i-kiss, malilimutan ko ang rules na ‘yon.”

Dito mo gusto ng halik, sa Bag of Beans? Sa harap ng maraming tao?”

Bakit, hindi ka na makapigil?” pilyang sagot ni Sheryl.

Kinuha ni Julius ang bill. Dahil matagal dumating, nagpunta na siya sa counter para bayaran ito. Nag-takeout si Sheryl ng bread para sa parents niya. Tatawag pa sana siya kay Francine nang bigla siyang hinatak ni Julius sa kotse, hindi na makapigil.

Nagawa naman nila lahat ng pinlano ni Julius sa Tagaytay, hindi nga lang noong linggong iyon. Hindi sila nagmadali. Pinlano nila bawat trip, para special, at inunti-unti sa loob ng iba’t ibang weekend.

Sa loob ng Ferris Wheel nag-propose si Julius kay Sheryl in less than a year. Umikot ang mundo ni Sher, literally.

Nakilala nina Pauline, Francine, (at Georgia at Larissa through Skype) si Julius. Sila rin ang mga bridesmaids sa kasal.  Umuwi lahat ng kuya ni Sheryl sa Pilipinas para rito. Ang mga pamangkin nila at inaanak ang ring bearers at flower girls.

Si Alex ang Best Man. Maiyak-iyak at tawang-tawa ang mga bisita sa speech at toast niya.

Ang barkadang The Tux ang reception singers. Rock, pop, Pinoy, at 80’s music naman ang kinanta nila sa wedding reception. Pinakamaraming YouTube hits ang duet ng bagong kasal ng “Init sa Magdamag.” May surprise number din si Julius para kay Sheryl (“Blaze of Glory”), at si Sheryl para kay Julius (“Bituing Walang Ningning”). Iyak-tawa ulit ang audience.

Nagpa-cater si Julius sa kaklase niyang may-ari ng restaurant kung saan sila nag-first date. Nag-message ang Head Waiter sa video para sa bagong kasal, sabi niya, na-predict niyang love-at-first-sight ang nangyari sa dalawa. Malaking tip na naman ang inilaan ni Julius para sa kanya.

Tumira muna sila sa condo ni Julius, at patuloy na nagtrabaho si Sheryl.  Ngunit nung manganak na siya, pinili niyang maging full-time mom. Housewife, pero part-time singer.

Sina Julius at Sheryl, simple lang ang pangarap, simple rin lang ang buhay na hinarap.

Nawa ang kwento nila ay nakapagdulot ng saya sa inyong lahat.

The End.

(Tapos na talaga, wala nang aapila.)

Previous Older Entries

%d bloggers like this: